คนไทย หัวใจเกินร้อย*

        รักวันอาทิตย์จัง เพราะวันอาทิตย์เป็นวันสุดท้ายของการอยู่จังหวัดเดิม ๆ ก่อนที่ผมและคณะจะย้ายไปทำงานในจังหวัดใหม่เรื่อย ๆ ในวันจันทร์ ออกแนวสัมพเวสี ไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง

        วันนี้แดดไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ มีฝนมาเยือนเป็นช่วง ๆ กับหลินฮุ่ย ทำให้อากาศเย็นสบาย เหมาะกับการนั่งยิ้มให้กับพริตตี้กระโปรงเหี่ยนในงานทั้ง 23 คนเป็นอย่างยิ่ง ^^

เที่ยง ๆ ชักหิว

ผม : นี่ .. ใครรู้บ้าง อาหารพื้นบ้านของสุรินทร์มีอะไรเด็ด ๆ

เขียว : เอาไปกินใต้ถุนดิพี่ พื้นบ้านของแท้

-"- ดูมัน .. มุกสมัยพระเจ้าเหามันยังกล้าเล่น ไม่อายเทวดาฟ้าดิน

ผม : เอ่อ.. หมายถึงอาหารท้องถิ่นน่ะ

เขียว : แกงเลียงช้างไงพี่

พี่กบ : ผัดเผ็ดควายธนู

โมทย์ : ยำลูกกรอกทรงเครื่อง

พี่เก้ : ต้มข้าวสารเสก

        ดู๊ ดู ใจคอแต่ละคน ได้สาระทั้งนั้น ที่ไหนมีจัดงานครบรอบ 100 ปี สถาปนามุกควายบ้างนะ จะได้ส่งพวกนี้ไปเปิดงาน

พูดแล้วเคือง เดี๋ยวปั๊ด เสียบด้วยมีดหมอ

        เย็น ๆ นั่งรถ 2 ชั่วโมงครึ่ง จากสุรินทร์ไปเช็คอินตั๋วให้ นุ่น วรนุช กับพี่สาวที่สนามบินอุบล สักพักนุ่นโทรมาหา บอกว่าถึงสนามบินแระ เอาตั๋วให้นุ่น ร่ำลากันพองาม เสร็จสรรพเดินกลับลานจอดรถ ... เอ๊ะ!!!!! รถหายไปไหน .. จอดไว้ตรงนี้นี่นา

        เจ๊ดโด้ อย่าบอกนะว่าคนขับรถคิดว่าเราจะขึ้นเครื่องกลับกทม.พร้อมนุ่น มันก็เลยไม่รอ

        พระเจ้า 3 ทุ่มแล้ว ผมเดินไป ๆ มา ๆ แถวที่จอดรถ เป็นสัมพเวสีของจริง เพราะไม่รู้จะไปไหนแล้ว เพื่อจะได้ข้อสรุปว่า มันทิ้งผมไว้อุบลแล้วชิ่งกลับสุรินทร์ไปแล้วจริง ๆ

200 กิโลเมตรจากที่เกิดเหตุ แล้วตรูจะกลับยังไง

        ไม่เป็นไร นอนมันที่อุบลนี่แหละวะ ไหน ๆ พรุ่งนี้เราก็ต้องมาทำงานต่อที่อุบลอยู่แล้ว ว่าแต่ว่า ตรูจะออกไปจากสนามบินไปได้ยังไงเนี่ย ไฟก็ดับสนิทแล้ว รถลูกค้าก็ไม่เหลือซักคัน เรื่องรถรับจ้างไม่ต้องพูดถึง ป่านนี้กลับไปนอนฝันถึงเลขเด็ดแล้วม่างงงง  T_____T

เศร้า

        แต่ก็อย่างที่ใคร ๆ เคยบอกไว้ พระเจ้าไม่เคยทอดทิ้งคนหน้าตาดี ว่ะฮ่าฮ่า รปภ. เดินเข้ามาพอดี

ผม : พี่ครับ .. ผมจะเข้าเมือง มีรถรับจ้างมั๊ยครับ

รปภ. : เอ๊า ... เดี๋ยวผมไปส่งเอง

        เห็นมั๊ยครับ  นี่แหละความมีน้ำใจของคนไทย ที่หาที่ไหนในโลกไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเป็นที่อื่นคงต้องเสียตังค์ไปสี่ซ้าห้าสิบแหละ ถึงจะมีรถมาส่ง แต่นี่ด้วยความที่เราเป็นคนไทยเหมือนกัน ไม่ว่าภาคไหน ๆ เราก็ไม่เคยจะทอดทิ้งกันให้เดือดร้อนอยู่คนเดียว

ซ้อนมอไซด์มาสักพักก็ถึงโรงแรม

ผม : พี่ ... ขอบคุณมากนะครับ

รปภ. : ไม่เป็นไร .. คนไทยเหมือนกัน ขอค่าน้ำมันร้อยนึงก็พอ

...................................

เจ๊ดโด้ .. ที่พูดเมื่อกี้เนี่ย ขอคืนคำให้หมดเลย แม่ม...

s h i n e *
1 พ.ค. 2549 เวลา 10:06 น.